Workshops

 

Verslag van de workshop Canine Freestyle

Afgelopen zondag, 13 april, was het dan eindelijk zover: de workshop canine freestyle door Wies ter Beek. Samen met Jessica Blaquiere kwam zij ons iets vertellen over deze mooie hondensport, waarna wij zelf met onze honden aan de slag mochten. Op deze druilerige zondagochtend stonden wij, met een groepje kortharen en wat ‘dissonanten’ (een sheltie, twee Australian cattledogs en een kooiker), variërend in leeftijd van vijf maanden tot bijna dertien jaar, klaar om eens te snuffelen aan deze hondensport. Een bont gezelschap enthousiastelingen, dus. We hadden elkaar (en vooral onszelf) al lang gek gemaakt over hoe erg we voor schut zouden staan en hoe vreselijk we uitgelachen zouden worden. Opgewekt, maar hier en daar toch ietwat benepen, kwamen we zondagochtend tussen half elf en elf samen, waar we ons eerst maar eens moed indronken met koffie of thee. Bovendien was er heerlijke cake en had ik – als beloofd - muffins gebakken (een goede basis is natuurlijk essentieel om in de juiste werkstemming te komen).

 

Om elf uur begon Wies met een kleine demonstratie. Wies verscheen in een mooi Schots kostuum en gaf met haar Korthaar Maybel een showtje weg op muziek van Paul Mc. Cartney’s ‘Mull of Kyntire’. Het was heel mooi om te zien hoe baas en hond in schitterend samenspel hun ‘kuur’ verrichtten. Beiden genoten, zoveel was duidelijk. Wies gaf ons na haar demo een kleine theorieles. Allereerst drukte ze ons op het hart deze workshop niet ‘doggy dance’ te noemen, maar ‘canine freestyle’. Wies ter Beek is ooit in Nederland begonnen met doggy dancing, maar raakte daar al snel verstrikt in het web van de verschillende organisaties. Bij de ene keurmeester mag de hond niet blaffen en volgt puntenaftrek, bij de ander wordt er geen acht op geslagen. Wies week uit naar de Verenigde Staten, waar zij bij de Amerikaanse Wereldorganisatie voor Canine Freestyle (WCFO), een organisatie die pleit voor een algemeen reglement dat mondiaal geldt, haar diploma’s haalde.

Canine Freestyle is een wedstrijdsport. Het is bij het maken van een oefening dan ook heel belangrijk dat je er op let wat de juryleden zullen zien. Zo is het belangrijk dat je ervoor zorgt dat jij en je hond goed zichtbaar zijn voor de jury, zodat die niet alleen maar tegen een paar billen zit aan te kijken (hoewel dat misschien in sommige gevallen juist weer punten kan opleveren, dacht ik vals). Wies legde ons aan de hand van een tekening uit hoe haar kuur van zojuist was opgebouwd uit een aantal oefeningen die wij op deze workshop ook allemaal zouden leren. Deze oefeningen waren: de twist, de weave (hond tussen je benen door laten lopen) en een rondje van de hond om de baas heen.

 

 

 

Inmiddels stonden we toch allemaal wel te popelen om met onze honden aan de slag te gaan. We gingen het veld op en mochten gaan proberen onze honden de beginselen van de twist bij te brengen, alsmede de weave. Voor het aanleren van (vrijwel alle) freestyle oefeningen is het belangrijk dat je een sterke bekrachtiging (motivator) voor de hond hebt. De meesten van ons hadden wel brokjes meegenomen om onze honden de oefeningen aan te leren. Voor de mensen van wie de hond erg afgeleid was door het vreemde veld, de geurtjes en de andere honden, had Wies een geweldige remedie: knakworst. Ik had Silas die ochtend wijselijk geen ontbijt gegeven en daar was ik achteraf blij om. De hele voorraad voer die ik bij me had, slonk wonderbaarlijk snel! In de aanleerfase beloon je je hond iedere keer dat hij het gewenste gedrag laat zien door het voorgehouden lekkers te geven. Bij het aanleren van de twist houd je het brokje voor de neus van je hond en draai je met je hand linksom een kringetje, dusdanig dat de hond dit volgt. Zo loopt hij een rondje, waarna hij weer in de uitgangspositie terugkomt. Als de hond dit een paar keer goed heeft gedaan, kun je er het commando aan verbinden. Het maakt niet uit welk commando je daarvoor gebruikt, als je het maar consequent doet. Wanneer je hem rechtsom wilt laten draaien, moet je daarvoor ook weer een eigen commando bedenken, zodat de hond weet wat de bedoeling is.

Nadat iedereen uitvoerig had geoefend en er hier en daar al mooie resultaten te zien waren, gingen we terug naar het terras voor nog wat theorie en een welverdiend kopje koffie. Het is voor canine freestyle belangrijk dat de basisgehoorzaamheid van de hond op niveau is. Het volgwerk is de basis van waaruit alle oefeningen volgen. Op een wedstrijd wordt ook dit volgwerk beoordeeld. Het geeft een goed beeld van de mate waarin de baas zijn hond onder appèl heeft. Een lastige zaak is dat er bij deze wedstrijdsport altijd veel afleiding is. Er staan mensen langs de kant, die geluid produceren. Er wordt geapplaudisseerd, geroepen en er gebeurt van alles langs de ring. Het is dus belangrijk om de hond hier goed op te trainen. Je moet je hond bijbrengen dat hij ALTIJD op jou moet blijven letten, wat er ook gebeurt. Wanneer je hond zoveel vertrouwen in je heeft dat hij prikkels van buitenaf kan negeren, omdat hij weet dat jij hem er veilig doorheen loodst, dan ben je al een heel eind.

 

Om eens te kijken hoe je dat kunt trainen, gingen we na de pauze allemaal om een met pionnen afgezet stuk trainingsveld staan. Om beurten moesten we met onze hond langs de anderen lopen, terwijl we probeerden zijn aandacht vast te houden. De anderen moesten met joelen, klappen en roepen proberen om de aandacht van de hond af te leiden. Jessica gooide links en rechts (soms zelfs tussen de benen van de honden door) met tennisballen om het extra moeilijk te maken. Voor veel honden was het toen best heel moeilijk om de aandacht op de baas te richten. Vooral de flyball honden, die immers altijd iedere voorbij schietende bal moeten grijpen, begrepen niet dat ze deze bal aan zich voorbij moesten laten gaan.

Om 13.00 uur was het pauze en gingen we lunchen. Na de lunch was er nog even tijd om de honden in een bosje even los te laten lopen, waar veel cursisten dankbaar gebruik van maakten. Na de lunch gingen we ons buigen over een heel belangrijk onderdeel van Canine Freestyle, namelijk de muziekkeuze. Het is bij de muziekkeuze heel belangrijk dat je je goed kunt bewegen op de maat van de muziek. Vaak zitten er wel diverse ritmes in een muziekstuk, zodat je kunt kiezen tussen een snellere of langzamere tred. Om eens uit te proberen hoe dat voelt, mochten we om beurten met onze hond een stukje volgwerk doen, waarop Wies dan een liedje uitkoos. Soms duurde het twee of drie liedjes voordat iemand het ritme goed oppakte, maar bij iedereen was heel mooi te zien hoe anders het lopen ging op het moment dat er een liedje werd gedraaid waarop de bewuste cursist zich goed kon bewegen. Je merkte dan zelfs aan de hond dat er ineens iets gebeurde, een chemische reactie waardoor het eenvoudige volgwerk er ineens heel gelikt uitzag. Ik stond er versteld van hoeveel verschil dit maakte. Het was echt een heel leuk onderdeel van de dag, waarbij we veel gelachen hebben en elkaar aangemoedigd.


 

 

Daarna hebben we een nieuwe oefening gedaan, waarbij de hond om zijn baas moest heen lopen. Zowel links- als rechtsom. Ook hierbij was het belangrijk om hier verschillende commando’s voor te gebruiken. Ik had zelf bij deze oefening wat problemen met de riem, die steeds in de weg zat. Ik heb de riem toen maar af gedaan. Met het rondleiden van Silas om mijn benen heen, liep ik tegen het probleem aan dat de arm met het brokje erin halverwege te kort bleek om hem de hele draai te laten maken. Het overpakken van het brokje van de ene hand in de andere lukte me niet zo goed (niets is zo vervelend als een onhandige handler, zucht). Wies kwam toen met de slimme oplossing om met twee brokjes te werken, zodat de hand die het halverwege moet overnemen al gevuld is. Hoe simpel kan een oplossing soms zijn!

Na een korte pauze gingen we de drie oefenigen die we geleerd hadden, achter elkaar uitvoeren. Wies had drie pionnen achter elkaar neergezet, met een ruimte van enkele meters ertussen. Bij de eerste pion moest de hond de twist doen, bij de tweede moest hij tussen de benen van zijn baas door slalommen en bij de derde moest hij een rondje om de baas draaien. Daarna moest de handler zo gek doen als ze kon of durfde en de hond uitvoerig belonen en met hem spelen. Hierna bleek dat de meeste honden de pijp goed leeg hadden. Zij hadden de hele dag geconcentreerd met hun baas gewerkt en waren bekaf. Toen we voor de afsluiting van de dag nog even plaats namen op het terras, lagen de meeste honden dan ook totaal uitgevloerd! Wies gaf ons als ‘huiswerk’ nog een oefening mee om de hond het ‘pootje geven’ aan te leren en het over het been van de baas springen. Deze laatste oefening is voor de meeste kortharen geen enkel probleem, omdat het grage springers zijn!

 

 

Anita bedankte Wies tot slot voor de fantastische workshop en gaf haar een mooie tekening van een korthaar en een klokje waarop de drie korthaarvariëteiten staan afgebeeld. Het is een heerlijke dag geweest waarop we allemaal met voldoening kunnen terugkijken. En nu maar oefenen, allemaal! Misschien dat we op de familiedag in september al wat leuke kunstjes kunnen uitwisselen…

Groetjes,

Natasja van Hout